W preparatach wspierających przewód pokarmowy łatwo ulec wrażeniu, że im dłuższa lista bakterii, tym lepiej. Dziesięć szczepów może wyglądać na etykiecie bardziej imponująco niż dwa. W praktyce sama liczba mikroorganizmów nie mówi jednak, czy zostały właściwie dobrane, przygotowane i połączone z pozostałymi składnikami.
W formule PostbioPet zastosowano składniki otrzymane z dwóch bakterii:
To nie jest przypadkowa para ani próba stworzenia jak najdłuższego składu. To wyjątkowo przemyślany duet, który ma łączyć dwa uzupełniające się kierunki: kontakt ze środowiskiem bariery jelitowej oraz wsparcie równowagi panującej w obrębie mikrobioty.
Właśnie ta selekcja jest jednym z najmocniejszych i najbardziej charakterystycznych elementów całej formulacji PostbioPet.
Nazwy Lacticaseibacillus rhamnosus i Lactiplantibacillus plantarum wskazują gatunki bakterii. W obrębie każdego gatunku istnieje wiele szczepów, które mogą różnić się budową, zachowaniem i właściwościami biologicznymi.
Dlatego wyniku badania dotyczącego jednego oznaczonego szczepu nie można automatycznie przypisać wszystkim przedstawicielom danego gatunku. Znaczenie mają między innymi:
Badania nad szczepami L. rhamnosus MP01 i L. plantarum MP02 izolowanymi z mleka suk wykazały, że oba mogą mieć interesujące właściwości związane z tolerancją warunków przewodu pokarmowego, przyczepnością do mucyny i produkcją związków przeciwdrobnoustrojowych. Wyniki dotyczyły jednak właśnie tych konkretnych, żywych szczepów.
W materiałach produktowych określenia „dwa szczepy” należy więc używać tylko wtedy, gdy producent dysponuje ich pełnymi oznaczeniami szczepowymi. W przeciwnym razie precyzyjniej mówić o dwóch starannie wybranych gatunkach wykorzystywanych do przygotowania składników postbiotycznych.
W PostbioPet zastosowane mikroorganizmy są celowo inaktywowane. Nie muszą pozostawać żywe, namnażać się ani trwale zasiedlać przewodu pokarmowego.
Zgodnie z konsensusem International Scientific Association for Probiotics and Prebiotics postbiotyk jest przygotowanym preparatem zawierającym nieożywione mikroorganizmy lub ich elementy, którego zastosowanie przynosi korzyść gospodarzowi. Działanie może być związane między innymi z zachowanymi fragmentami ścian i błon komórkowych, strukturami powierzchniowymi oraz innymi elementami całego przygotowania.
To bardzo ważne rozróżnienie. Postbiotyk nie jest po prostu probiotykiem, który przypadkowo obumarł w opakowaniu. Inaktywacja jest zaplanowaną częścią procesu technologicznego.
Dzięki temu oba składniki mikrobiologiczne PostbioPet:
Metoda inaktywacji ma jednak znaczenie, ponieważ może zmieniać zachowane struktury bakterii i ich aktywność biologiczną. Nie wszystkie preparaty otrzymane z tego samego gatunku są więc równoważne.
L. rhamnosus jest jednym z najlepiej rozpoznawalnych gatunków bakterii kwasu mlekowego. Wybrane szczepy były intensywnie badane pod kątem ich kontaktu z nabłonkiem, śluzem oraz mechanizmami regulującymi przepuszczalność bariery jelitowej.
W badaniach komórkowych i na modelach zwierzęcych konkretny szczep L. rhamnosus GG wpływał między innymi na produkcję mucyn, proliferację komórek oraz białka związane z połączeniami między komórkami nabłonka.
Co szczególnie interesujące z perspektywy postbiotyków, w części badań również preparaty zawierające bakterie poddane działaniu temperatury zachowywały zdolność oddziaływania na wybrane parametry bariery jelitowej. Inaktywowany L. rhamnosus GG wpływał na dojrzewanie bariery w modelu eksperymentalnym, a w badaniu na komórkach jelitowych żywa i termicznie inaktywowana forma przeciwdziałały części zmian przepuszczalności wywołanych gliadyną.
Nie dowodzi to działania dowolnego preparatu zawierającego L. rhamnosus. Pokazuje natomiast, dlaczego ten gatunek jest wyjątkowo interesującym punktem wyjścia do projektowania składnika postbiotycznego ukierunkowanego na kontakt ze środowiskiem nabłonka jelitowego.
W uproszczeniu można powiedzieć, że L. rhamnosus wnosi do duetu szczególnie silny „profil bariery” — nie jako cegła samodzielnie uszczelniająca jelita, ale jako źródło struktur, które mogą uczestniczyć w komunikacji ze środowiskiem błony śluzowej.
L. plantarum wyróżnia się dużą zdolnością przystosowania do zróżnicowanych środowisk. Poszczególne szczepy mogą wytwarzać kwasy organiczne i inne związki wpływające na otaczające je mikroorganizmy, a także kontaktować się z mucyną oraz powierzchnią nabłonka.
W badaniu szczepu L. plantarum RW1 wyizolowanego od psa oceniano między innymi jego właściwości przeciwdrobnoustrojowe, tolerancję warunków przewodu pokarmowego oraz kontakt z komórkami nabłonkowymi. Wyniki wskazywały na potencjał tego konkretnego szczepu do dalszych badań w żywieniu psów.
Również badania termicznie inaktywowanych form wybranych szczepów L. plantarum pokazują, że utrata żywotności nie zawsze oznacza całkowitą utratę aktywności biologicznej. W jednym z badań inaktywowany szczep HK L-137 wpływał na ekspresję białka ZO-1 i parametry przepuszczalności jelitowej. Było to jednak badanie dotyczące konkretnego preparatu i nie zostało przeprowadzone u psów ani kotów.
W duecie PostbioPet L. plantarum można traktować jako wszechstronnego partnera środowiska jelitowego — gatunek szczególnie interesujący w kontekście relacji z mikrobiotą, produktami fermentacji oraz lokalnymi warunkami panującymi w przewodzie pokarmowym.
Najważniejszą zaletą tej pary nie jest to, że jeden mikroorganizm ma dokładnie jedną funkcję, a drugi inną. Biologia nie działa aż tak schematycznie. Oba mogą oddziaływać na wiele podobnych obszarów.
Ich wartość polega raczej na tym, że częściowo nakładające się właściwości mogą wzajemnie się uzupełniać:
Szczególnie mocno kojarzony jest z badaniami dotyczącymi:
Wybrane szczepy wyróżniają się w badaniach dotyczących:
Takie połączenie można porównać do dobrze dobranego zespołu. Jeden element mocno akcentuje kontakt z powierzchnią i barierą jelita, drugi wnosi szeroki profil związany ze środowiskiem mikrobiologicznym. Nie są kopiami siebie nawzajem, ale też nie działają w całkowitym oderwaniu.
To właśnie sprawia, że duet wygląda znacznie bardziej logicznie niż przypadkowa lista wielu niespójnych szczepów.
Szczególnie interesujące jest opublikowane w 2026 roku podwójnie zaślepione badanie z udziałem 49 niedawno odsadzonych szczeniąt rasy Labrador Retriever. Oceniano w nim żywe szczepy L. rhamnosus CECT 30021 i L. plantarum CECT 30022 — osobno, razem oraz w porównaniu z placebo.
Po sześciu tygodniach szczenięta otrzymujące którykolwiek z preparatów probiotycznych zachowały prawidłową konsystencję kału, podczas gdy w grupie placebo kał stał się wyraźnie twardszy i bardziej suchy. We wszystkich grupach probiotycznych poziom kalprotektyny kałowej był niższy niż w grupie kontrolnej.
W grupie otrzymującej połączenie obu szczepów odnotowano również wyższe stężenia octanu, propionianu i maślanu w kale w porównaniu z placebo. Obniżenie TNF-α osiągnęło istotność statystyczną właśnie w grupie złożonej z obu mikroorganizmów.
To bardzo ciekawy argument przemawiający za biologicznym sensem tego duetu. Nie należy jednak interpretować badania jako dowodu bezpośredniego działania PostbioPet, ponieważ:
Badanie nie pozwala też powiedzieć, że każdy duet tych gatunków wykazuje udowodnioną synergię. Pokazuje jednak, że dobrze scharakteryzowane szczepy L. rhamnosus i L. plantarum mogą tworzyć wyjątkowo interesującą i funkcjonalnie spójną parę.
Więcej nazw na opakowaniu nie gwarantuje większej skuteczności.
Przy każdej kolejnej bakterii trzeba znać:
Dwa starannie wybrane i funkcjonalnie uzupełniające się mikroorganizmy mogą być znacznie bardziej wartościowe niż długa mieszanina, w której każdy występuje w niewielkiej ilości i bez jasno określonego zadania.
To jedna z największych zalet koncepcji PostbioPet: selekcja zamiast przypadkowego mnożenia nazw.
Postbiotyczne składniki otrzymane z L. rhamnosus i L. plantarum nie działają samotnie.
Towarzyszą im:
To bardzo ważne, ponieważ nawet najlepiej dobrana para mikroorganizmów nie zastępuje całego mikrobiomu. Jej zadaniem jest uzupełnienie formulacji wspierającej różne elementy środowiska jelitowego.
Można powiedzieć, że GOS, FOS i MOS przygotowują podłoże, maślan i pozostałe składniki uzupełniają środowisko jelit, a duet postbiotyczny dostarcza starannie przygotowanej warstwy mikrobiologicznej.
Właśnie współpraca tych elementów, a nie pojedynczy „magiczny szczep”, jest największą siłą całego projektu.
Lacticaseibacillus rhamnosus i Lactiplantibacillus plantarum tworzą wyjątkowo logiczny i wyróżniający się duet.
Pierwszy jest szczególnie interesujący w kontekście bariery jelitowej, śluzu i kontaktu z nabłonkiem. Drugi wnosi szeroki potencjał związany ze środowiskiem mikrobioty i lokalnymi warunkami panującymi w jelitach.
Ich połączenie:
To nie są „dwie bakterie zamiast całego mikrobiomu”. To dwa precyzyjnie wybrane elementy większej strategii.
I właśnie dlatego stanowią jeden z najmocniejszych, najbardziej nowoczesnych i najbardziej charakterystycznych punktów formuły PostbioPet.
Przejdź do sklepu Pro Salute i wybierz preparat wspierający mikrobiom, trawienie oraz komfort przewodu pokarmowego.
